1- دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی ، رشت، ایران 2- گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
چکیده: (6493 مشاهده)
زمینه و هدف: کودکان کار در معرض مخاطرات متعددی قرار دارند و تابآوری در شرایط پرخطر از اهمیت بسیاری برخوردار است.این پژوهش با هدف پیشبینی تابآوری کودکان کار براساس راهبردهای کنارآمدنبا تنیدگی و سبکهای دلبستگی انجام شد. روش: در یک طرح همبستگی،100 نفر ازکودکان کار مراجعهکننده به مؤسسات حامی کودکان کار تهران، اداره امور اجتماعی رفاهی منطقه 15، مرکز کودکانکار مولوی، و بازار بزرگ تهران به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههای راهبردهای کنارآمدن با تنیدگی اندلر و پارکر (1990)، سبکهای دلبستگی بازنگریشده بزرگسال کولینز و رید (1996) و تابآوری کانر و دیویدسون (2003) پاسخ دادند. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسلهمراتبی پس از حذف اثر مخدوشکننده جنسیت، تحلیل شدند. یافتهها: ضرایب همبستگی نشان داد که تابآوری با سبک دلبستگی ایمن، دوسوگرا، راهبردهای کنارآمدن مسئلهمدار و اجتنابی همبستگی مثبت معنادار دارد (01/0P<). سطوح تابآوری با سن، سطح تحصیلات، و مدت زمان اشتغال به کار کودکان، همبسته نبود (05/0P>). تحلیل رگرسیون نیز نشان داد پس از حذف اثر جنسیت، زیرمقیاسهای دلبستگی نقش تعیینکننده خود را از دستداده و تنها راهبرد کنارآمدنمسئلهمدار (001/0P=، 331/0=β) به طورمعنیداری 27% از واریانس مشترک تابآوری را پیشبینی میکند (0001/0P=، 134/6=F). نتیجهگیری: بر اساس یافته های این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که سبک کنارآمدن مسئلهمدار با تمرکز بر حلمسئله، به ایجاد انسجام فکری در فرد کمک میکند و باعث میشود فرد منبع تنیدگی را شناسایی و قابل مهار، ارزیابی کند که این پیامد به پیشبینی و افزایش تابآوری فرد منجر میشود.
