1- واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 2- دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، ایران 3- دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران 4- واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده: (4048 مشاهده)
زمینه و هدف:پرخاشگری یکی از عمدهترین مشکلات رفتاری در کودکان است که بیشترنتیجه خانوادههایسازماننایافته، ساختارناسالم، ونحوهارتباطنامطلوبوالدینباکودکاست؛ بدین ترتیب پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی آموزش بازیهای حرکتی موزون مادر-کودک بر کاهش پرخاشگری کلامی و غیرکلامی کودکان 3 تا 5 سال انجام شد. روش:پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل دختران و پسران 3 تا 5 سال حاضر در مهدکودک دانشگاه شهید بهشتی در سال 1396 بود. پس از غربالگری با مقیاس پرخاشگری واحدی و همکاران (1387)، 18 دختر و پسر به همراه مادرانشان به شیوه در دسترسانتخاب شده ودر دو گروه آزمایش و گواه به صورت تصادفی، جایدهی شدند. کودکان و مادران گروه آزمایشی به مدت 10 جلسه تحت آموزش بازیهای حرکتی موزون مادر-کودک قرار گرفتند، اما گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس اندازههای مکرر تحلیل شد. یافتهها:یافتهها تفاوت معناداری را بین عملکرد دو گروه آزمایش و گواه در پرخاشگری کلی (68/6=F، 02/0=P)، پرخاشگری کلامی-تهاجمی (59/16=F، 001/0=P)، پرخاشگری جسمانی-تهاجمی (16/14=F، 002/0=P) و پرخاشگری رابطهای (36/22=F، 000/0=P) در مرحله پسآزمون و پس از دو ماه پیگیری نشان داد.
نتیجهگیری:با توجه به نتایج پژوهش میتوان گفت که کودکان با استفاده از بازیهای حرکتی موزون، نحوه رویارویی با محرکهاراآموخته وآنرابهمحیطاطرافخودوبه خصوصدرارتباطباهمسالانتعمیمدادند و در نتیجه پرخاشگری کلامی و غیرکلامی در آنها کاهش یافت؛ بنابراین این شیوه میتواند به عنوان یک شیوه تکمیلی در کنار درمانهای اصلی این اختلال بهکار رود.
