fa تأثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="color:#0000FF;"><strong><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف</span></span></strong><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">:</span></span></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;"> حضور کودک مبتلا به هر نوع ناتوانی، تنیدگی فزاینده&shy;ای را به هر یک از اعضای خانواده تحمیل می&shy;کند بدین ترتیب پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم انجام شد.</span></span></span><br> <span style="color:#0000FF;"><strong><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">روش:</span></span></strong></span><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;"><span style="color:#000000;"> پژوهش حاضر از نوع نیمه&shy;آزمایشی با پیش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم شهر اصفهان در سال 1396 تشکیل دادند که از میان آنان 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جایدهی شدند و به دلیل ریزش نمونه، 10 نفر در گروه آزمایش و 12 نفر در گروه گواه باقی ماندند. ابزار پژوهش پرسشنامه تحمل پریشانی</span><a name="OLE_LINK5"><span style="color:#000000;"> سیمونز</span></a></span></span><span style="color:#000000;"> <span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">و گاهر (</span></span><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">2005)</span></span> <span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">بود. افراد گروه آزمایش، 8 جلسه ۹۰ دقیقه‌ای درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند ولی برای گروه گواه هیچ مداخله‌ای اعمال نشد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیری تحلیل شد.</span></span></span><br> <span style="color:#0000FF;"><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;<strong>یافته‌ها: </strong></span></span></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و مؤلفه‌های آن (تحمل پریشانی هیجانی، برآورد ذهنی پریشانی، و تنظیم تلاش‌ها برای تسکین پریشانی) تأثیر مثبت دارد (0/05></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">) ولی مداخله نتوانست</span></span> <span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">مؤلفه تحمل جذب شدن به‌وسیله هیجانات منفی را بهبود بخشد.</span></span></span><br> <span style="color:#0000FF;"><strong><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه‌گیری</span></span></strong><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">: </span></span></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:b zar;"><span style="font-size:12.0pt;">بر اساس نتایج پژوهش حاضر می&shy;توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با افزایش انعطاف&shy; پذیری روان&shy; شناختی و دیگر شاخص&shy; های سلامت روان مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم می‌تواند در افزایش تحمل پریشانی آنها مؤثر باشد.</span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="color:#0000FF;"><strong>Background and Purpose:</strong> </span><span style="color:#000000;">Presence of a child with a disability may be the source of a great deal of stress for any member of the family. Therefore, the present study was conducted to investigate the effect of acceptance and commitment therapy (ACT) on distress tolerance of mothers with autistic children.</span><br> <span style="color:#0000FF;"><strong>Method:</strong> </span><span style="color:#000000;">This semi-experimental study was of pretest-posttest control group design. The research population consisted of all mothers with autistic children in Esfahan in 2017, of whom 30 were selected by convenience sampling and then randomly assigned to the experimental or control group (n= 15 per group). However, due to the dropout, only 10 subjects remained in the control group and 12 in the experimental one. <em>Distress tolerance scale </em>(Simons & Gaher, 2005) was used for data collection. The experimental group underwent eight 90-minute sessions of group therapy based on acceptance and commitment, while the control group received no intervention. The data were analyzed by multivariate analysis of covariance (MANCOVA).</span><br> <span style="color:#0000FF;"><strong>Results:</strong> </span><span style="color:#000000;">The results showed that acceptance and commitment therapy had a positive effect on distress tolerance and its components (emotional distress tolerance, distress appraisal, and distress regulation) (p<0.05), but it was of no effect on distress absorption by negative emotions (p<0.05).</span><br> <span style="color:#0000FF;"><strong>Conclusion:</strong></span><span style="color:#000000;"> Based on the results of the present study, it can be concluded that acceptance and commitment therapy can be effective in increasing the distress tolerance of mothers with autistic children by promoting their psychological flexibility and other mental health indices.</span></div> درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, تحمل پریشانی, مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم Acceptance and commitment therapy, distress tolerance, mothers with autistic children 69 79 http://childmentalhealth.ir/browse.php?a_code=A-10-490-1&slc_lang=fa&sid=1 Akram Ahmadi اکرم احمدی 10031947532846007063 10031947532846007063 No Najafabad Branch, Islamic Azad University, Najafabad, Iran واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران Zohreh Raeisi زهره رئیسی Z.tadbir@yahoo.com 10031947532846007064 10031947532846007064 Yes Department of Psychology, Najafabad Branch, Islamic Azad University, Najafabad, Iran گروه روان شناسی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران